اصولا زندگی مجموعه ای از نشدن ها و نرسیدن هاست و چون ما به شدت به خوشبختی نیاز داریم واسه اینکه این نیاز به خوشبختی و شادیمون ارضا شه به طرز گول زننده ای از فلسفه ی" رسیدن مهم نیست ،زندگی همین مسیریه که داری میری" استفاده میکنیم و آهنگ "ساسی مانکن پلی کن" رو پلی میکنیم که از مسیر لذت ببریم و بگیم وای چقد خوشبختیم . درصورتیکه ما چقد بدبختیم چون هیچوقت "نرسیدیم" .زندگی ما همه پره از شکست عاطفی عشقی کاری فلسفی مغزی فکری روحی روانی و تنها کاری که بلدیم واسه خوشبختی انجام بدیم سرگرم کردن خودمون به "مسیره "  . حالتی رو تصور کن که به چیزی که خاستی رسیدی و حالتی رو تصور کن که نرسیدی و تا بینهایت توی مسیرش بودی. کدومش لذت بخشتره؟ قطعا رسیدن در غیر اینصورت داری شعار میدی.