تازگیها آمده دنیای مجازی واتس اپ و تلگرام.

بریده بریده گفت و گو میکنیم و مدام برای هم استیکر میفرستیم...

اما من

دلم براش بیشتر از همیشه تنگ میشود...!

اخر عادت کرده ام به اینکه لای کاغذها برایم بنویسد؛

 موقع نوشتن هم بهش پیامک بدم...


«جواب بده : اینقد پیام نده دارم برات نامه مینویسم! 

من باز پیام بدم ناممو کی بهم میدی؟

بگه : ساعت سه، ۲۸ همین ماه،  بیا محل کارم، نامتو بگیر.


و من دلم برای قرارمان پر از بی قراری شود...»


حالا امده تلگرام و واتس اپ وایبر و اینچیزها! نزدیکتر است ولی من دلم بیشتر براش تنگ میشود!

هیچی مجازی اصالت ندارد...


عشق من لطفا فقط گوشی نوکیا دوصفر دست بگیر و یواشکی وبلاگم را بخوان!

گهگاهی هم نامه های کاغذی بنویس! اینجوری من بیقرار، قرارم بیشتر میشود...