شاعر : علی.د


غیرت و شور و شرف،گر که باشد هدف

                                    به عمق دریاها بسوزد ،درها در صدف

 

آیند به جنگ شعله ها، امواج سرگردان آب

                                   دریا به خشم آمده جوش از هر طرف

 

مرغان دریا در قفس،ماهیان مانده به دام

                               صیاد جلاد آمده،درکمین با چنگ ودف

 

سوخته در صدف،ماهی دام، مرغ قفس

                              مرغان دریا در عزا،دسته به دسته صف به صف

 

رنگ خون از شعله ها نقش است به آب

                               امواج ناله میزنند ،سینه به سینه کف به کف

 .

.

.

 


از بلند آسمان ،نگه کن بر یم چین

آنجا که سیلی میزند شعله به موج از ره کین

 

دریا خجل زین ماجرا ، موج هم همین

سوخته تن دریادلان به کام خود دارد یقین

 

نباشد بین آتش و آب آوردی چنین

دوران دوران بماند داستانش بر زمین

 

مرغان دریا را بگو پر بزنند در آسمان،بالا روند در آن مکان، اوج در اوج در یک زمان ،تا نسوزد پر و بال آنچنان آنچنان، زان سفینه نشنوند داد و فغان الامان و الامان

 

به دریا گلستانی بسوخت و رفت از میان

هرگلی به ز گلی زان باغبان

 

گل بسوخت و گلبرگ بسوختش آنچنان

که از گلستانش بماند چند استخوان

 .

.

.

.


ماهیان ماهیان

         اشک خود دریا کنید

                    شاید که شعله پس رود

                                   بر این سفینه در زنید

                                                شاید هنوز کس بشنود

                                                               شاید هنوز کس بشنود